Een stevige basis creëren!

Door Jennifer

Dat is wat ik doe, samen met vrouwen met bekkenklachten.

Voorheen was de “strategie” om naar buiten te komen met ik help vrouwen met urineverlies deze onder controle te houden en te verminderen. En dit zonder veel tijd en energie te verliezen. Ik was mijn klant aan het specificeren. In een duidelijk hokje aan het stoppen, want in marketing land moet het duidelijke zijn voor de doelgroep. Ik noemde mij de bekkenspecialist en werkte met dames met urineverlies met een holistische methode, door mij zelf ontwikkeld. Ik werd daar echter niet gelukkig van. Ik raakte leeg, ik miste iets. Ik miste de zingeving erachter. Ik miste in het naar buiten komen de link naar het holistische als ik online mijn publiek in een segment “moest” duwen.

Ik kwam op een punt, dat ik dacht: ik trek de stekker eruit. Klaar. Maar diep van binnen wist ik dat ik een schat in bezit heb, een juweeltje, een lang verborgen geheim wat niet verloren mag gaan. Die innerlijke vrouwelijke wijsheid die ik had ontwikkeld door de jaren heen. Ik was gedurende de online periode van Corona de verbinding verloren met het bij mezelf intunen, raadplegen of het wel klopte. Ik heb veel geleerd over online gaan, online werken met vrouwen, een “online business” doen. Het gaf me informatie: gedachten en gevoelens die 180 graden uiteenlopend waren passeerden het revue de afgelopen jaren. Ik voelde en de laatste tijd steeds meer op een manier waardoor ik mijn innerlijke drang naar authenticiteit voel tikken, zoals je de klok kan voelen tikken als je 30 bent en nog geen kinderen hebt.

Ik noem het mijn identiteit crisis. Dat ik niet weet wat ik doe wel hetgene is wat ik wil doen. Ik wordt er namelijk op deze manier niet happy van en het weegt best wel door. ik wil niet alleen maar “moeders met langdurig urineverlies” helpen. Ik wil gaan voor het transformatie proces, bewustwording, ander leefpatroon, … Meer in de trant van: Ik geef vrouwen met bekkenklachten inzichten en oefeningen waardoor zij weer vertrouwen in hun lichaam krijgen. En zich bewuster en vitaler voelen. Zelf het roer in handen willen nemen om zo voluit te kunnen gaan genieten van het leven. Dit doe ik dmv de FEM-methode welke ik toepas in Pelvic Health Yoga.

Uiteraard help ik nog steeds vrouwen met urineverlies, want ik daar ben ik goed in. Daar ben ik 100% van overtuigd. Ik heb diverse malen resultaten geboekt met verschillende dames. Maar ik wil dieper. Ik wil heel graag dat vrouwen meer connectie gaan maken met hun bekken. En die oerkracht. Die intuïtie die daar zit. Het is dus niet zo dat ik urine verlies niet meer wil doen. Maar ik wil die vrouwen die zich door mijn laten inspireren mee nemen op reis. Dat ze weer durven authentiek zijn, dat ze weer willen verbinden met hun oerbron. Die beweging naar de nieuwe wereld maken.

En nu komt het stukje crisis: Ik vind het zelf ook heel eng om dit te gaan doen. Omdat ik zelf ook nog op onderzoek uit ben en in die zoektocht zit. Want telkens ruim je weer meer shit op, kom je dieper, geeft het leven je weer leerpunten, mag je weer ontdekken. Het voelt voor mij op dit moment ook niet dat ik die vlag op de bergtop al kan planten. Ik heb al veel bereikt. Ik weet en voel dat ik die vrouwelijke wijsheid in pacht heb en kan aanboren. Maar toch is het ook heel spannend om niet op de gangbare paden te lopen. Zijn, reageren, doen zoals zoveel mensen van je verwachten. En toch beslis ik om te het te gaan doen. Eerst een stap terug om te voelen wat ik wil. Te laten ontvouwen wat mag komen. Te ontvangen wat ik nodig heb om te groeien, te ontwikkelen en om te bloeien.

En het is ook wel weer zo dat ik mijn rugzak al op heb, dat ik deze draag en blijf dragen. Alleen ik gooi onderweg de nog onnodige belast eruit, ik ga die los laten, eruit mikken. En ik voel me op het punt staan dat ik elke vrouw die nieuwsgierig is mee mag vragen om me te vergezellen of te volgen. Want ik ben vast beraden om te gaan, hoe eng ook. Eng, want ik heb geen exacte routekaart. Ik zie dus wel wat er op mijn pad verschijnt en zal dit ondergaan. En zal dan selecteren of het bijdraagt voor mij of niet. Wat niet wegneemt dat het voor de vrouwen in mijn achterban wellicht wel kan helpen.

Dat proces, daar zit ik nu tegenaan te hikken. Ga ik dat wel durven doen. Of niet? Want dat is kwetsbaar zijn, kwetsbaarheid tonen. Mildheid opbouwen en mee laten kijken in mijn eigen proces. En ik ga het nog een keer zeggen: Dat voelt echt op dit moment heel erg eng! Dat ik dan echt 100% authentiek en “naakt” ben. Omdat ik dan in mijn eigen proces ook mijn eigen safe space zal moeten creëren. Omdat niemand anders dit voor mij zal doen.

Aan mij de taak dus om voor mijzelf een stevige basis te creëren in body en mind, waardoor bekken klachten niet de boel willen saboteren. Maar wel de spiegel mogen zijn om mij te vertellen waar ik aan mag werken. Om het roer weer terug in eigen hand te nemen (want blijkbaar had ik die niet meer, of zo voelt het toch). En om te beslissen dat deze persoonlijke crisis eigenlijk meer een verandering is die een kans blijkt te zijn. En dat het leven cyclisch is, en er weer een fase van groei aanbreekt. Dat het raar voelt, onwennig, alsof ik vast zit. En dat naakte, dat is uiteraard omdat ik dichter bij mijn kern zit. Er is minder versluiering aanwezig. Wat brengt dat ik dus een nieuwe realiteit kan gaan scheppen…. 🙂

To be continued !!

Over de auteur

Jennifer  -  Pelvic Health Yoga Instructeur

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}
>